Tips van een overwinterde uitvaller


Tips van een overwinterde uitvaller

We zijn nu een aantal weken verder nadat de overheid bekent maakte wat de maatregelen werden om het corona virus onder controle te houden. Intussen zijn de maatregelen verder aangescherpt en is er een noodverordening van kracht. We mogen met niet meer dan twee personen (gezinnen uitgezonderd) naar buiten en moeten we 1,5 meter afstand houden van elkaar. We blijven zoveel mogelijk binnen, werken thuis en de meeste kinderen gaan niet meer naar de opvang, opa en oma, school en zijn de sportclubs gesloten. Met zijn allen doen we ons best om de samenleving gezond te houden en het zorgpersoneel te ontzien. 

Iedereen beleeft deze periode op zijn eigen manier en gaat hier anders mee om. Als gezin ben je opeens hele dagen samen. Scholen organiseren het onderwijs op afstand en ouders zorgen dat de kinderen de opdrachten en werkjes uitvoeren. Met zijn allen aan de keukentafel, afzonderlijk in een kamer, misschien wel als je geluk hebt in je kantoor aan huis. In ieder geval hebben we een dagritme die anders is en voor vele kinderen ontbreekt op dit moment de vaste structuur. De vaste gezichten zijn weg, bezigheden en zelfs het buiten spelen met vriendjes en vriendinnetjes proberen wij te beperken. 

Voor ons is de wereld al anders, dus…

Stel je eens voor hoe dit voor kinderen is. Zelf heb ik een zoon die nooit goed in het onderwijssysteem heeft gepast om verschillende redenen. Ik heb hem in verschillende periodes in zijn ontwikkeling zelf opgevangen naast mijn dagelijkse werk. Dat was soms heel makkelijk en andere keren weer veel zwaarder dan de keren daarvoor. Het was maar net hoe hij zich voelde en hoe ik mij voelde, of hoeveel werk ik van school kreeg dat aansluiting vond bij zijn ontwikkeling. Op sommige scholen kwam er niets en zorgde ik zelf voor projecten die zijn interesse hadden en op zijn ontwikkeling aansloten. Ik merkte dan altijd het verschil in inzet en motivatie om de opdrachten tot een goed einde te brengen. Wat mij ook altijd opviel in een periode van uitval, was dat wij samen altijd eerst tot rust moesten komen. In de periodes daarvoor was er altijd een periode van overprikkeling geweest. In de periode van tot rust komen was er altijd een fase van zelfreflectie – gekoppeld aan verwerking – en acceptatie – om daarna weer verder te kunnen.

Dus wat gebeurt er nu met kinderen in deze situatie?

De eerste weken was alles leuk en nieuw en deden we met zijn allen wat we konden om de situatie onder controle te krijgen. De maatregelen werden verder aangescherpt en begonnen we ons met zijn allen zorgen te maken. De ernst van de situatie is nu nog meer kenbaar en kinderen beginnen hun structuur en vaste gezichten te missen.  Hiermee komt ook meteen het besef en de angst voor alles wat er kan gebeuren. 

De opdrachten en werkjes beginnen zwaar te wegen en als ouder probeer je dit zo goed mogelijk in goede banen te leiden. Naast dat jij je zelf zorgen maakt en je werk zo goed mogelijk probeert te doen. Kinderen hun structuur kwijt zijn en het dagelijks leven heel anders is. Voelen ze ook nog eens onze angst en bezorgdheid. 

Daar reageren onze kinderen op!

Kinderen voelen heel goed aan wat er speelt in ons en de wereld om ze heen. Daar hoeven we verder geen woorden aan te geven. Wij maken ons meer zorgen, zien het nieuws, en reageren daar bewust, maar vooral heel onbewust op. Kinderen reageren op onze onbewuste emoties en stress. 

Herken jij je hierin?

Neem dan de tijd om bewust stil te staan bij jezelf. Het onderwijs is anders dan in een klas met een juf en klasgenoten. In eerste plaats ben jij de ouder en als ouder is het gebruikelijk om je kind gerust te stellen. 

Ga op zoek naar de juiste inzet en motivatie en je zal zien dat als jij je als ouder bewust bent van je eigen gedrag en emoties, dat kinderen al heel anders reageren. Erkenning is belangrijk! In eerste plaats voor jezelf en daarnaast voor je kind. Benoem deze naar je kind.

Heb je hele kleine kinderen en werk je thuis? 

Accepteer dan dat je met kinderen om je heen niet het werk kan doen dat je normaal kan doen. En juist nu hebben kinderen nodig dat jij ze niet alleen aandacht geeft maar ook de juiste structuur. Je zal zien dat als je dit toepast, alles opeens veel makkelijker gaat. Kinderen lopen echt geen achterstand op van een dagje niet werken. En de werkgever zal vast begrijpen dat het niet altijd makkelijk is om met kleine kinderen om je heen te werken.

Hoe kan je het makkelijker maken?

  • Maak afspraken met elkaar
  • Zorg (ondanks dat alles anders is) voor een vaste structuur.
  • Geef erkenning aan je eigen emoties en gevoel. 
  • Geef erkenning aan het gevoel en emoties van je kind.
  • Accepteer dat het leven op dit moment anders is.
  • Vraag om hulp als dat nodig is.

Maak ondanks alles plezier met elkaar!

Geef een reactie