Een middagje in de speeltuin
Geschreven door Mel donderdag, 21 juli 2011 12:09
Vandaag stond er weer een artikel in de krant, “Kleine kindjes die in de speeltuin worden belaagd door oudere jongens”. “Wat is er toch aan de hand?” - denk ik als ouder.
Zelf heb ik een zoon van drie jaar die erg graag, groot en zelfstandig wil zijn. Het liefst loopt hij zelf de deur uit, dan stapt hij op zijn fietsje en gaat hij op weg naar de speeltuin om de hoek. Maar helaas heeft hij een moeder die op deze route veel gevaar ziet. En niet alleen op de route. Zo rijden er regelmatig auto’s door onze straat, die het vaak erg moeilijk vinden om gas terug te nemen en zo letterlijk de straat door scheuren. Terwijl wij toch echt in een woonerf wonen. Maar oh, ja… hoe hard mocht je daar ook al weer? En dan is dat ook niet het enige gevaar. Zo hebben wij in de buurt ook grote en kleine kinderen. Kinderen die heel goed weten waar de grenzen liggen, ten opzichte van de kleine kinderen. En natuurlijk ook grote kinderen die dat ook weten, maar toch graag nog even willen kijken of die grens niet ietsjes verder is gaan staan. Je kunt het ze ook niet kwalijk nemen, want ook dit is een leer proces. En ik, als bezorgde moeder die haar kind toch echt nog te klein vind, om hem alleen in de speeltuin te laten spelen, zit daar dan op een bankje. En dan heb je niet veel anders te doen dan te observeren wat daar allemaal op zo middag gebeurt.
Het allerkleinste jongetje waar net iets te hard aan zijn arm wordt getrokken. Het oudere jongetje dat denkt dat zijn benen wel lang genoeg zijn, om over kinderen hun hoofd heen te schoppen. “Oeps!” Natuurlijk is het niet de bedoeling om zijn hoofd te raken. In een halfuur zie ik het kleine jongetje twee keer in dikke tranen uitbarsten. Dan ik vraag mij af, “Wie zijn die ouders?” en “Waar zijn die dan?” Want dit is ook niet de eerste middag dat ik dit mee maak. Dit gebeurt veel vaker. En natuurlijk blijf ik dan niet alleen maar op het bankje zitten. Nee, ik leg de kinderen wel degelijk uit waarom je maar beter niet over iemand zijn hoofd heen moet schoppen en hoe je een spelletje anders kan spelen, zonder dat je elkaar pijn hoeft te doen. Maar na zo een hele middag in de speeltuin voel ik me wel weer een bemoeierige ouder. Ondertussen heb nog steeds niets vernomen… van geen van de ouders. Ik bedenk dat het misschien beter is om de zaken op hun beloop te laten. Maar hoe kunnen deze kinderen dan leren wat wel OK is en wat niet? Als niemand aangeeft waar de (redelijke) grenzen zijn, wanneer zouden ze zelf stoppen? Dus neem ik mijn zoon mee en heb rust met de gedachte dat deze grotere kinderen in ieder geval weten dat het een slecht idee is om over kleine kinderen hun hoofd heen te trappen. En morgen… gaat deze bemoeierige moeder dan maar gewoon weer mee.